իզուրը

աչքերս վերջապես փակեցի, որ քնեմ, պարզվեց` լուսաբաց է. գնացի սուրճ եփելու:

ձեռքս վերցրի քարը, որ  նետեմ լճակը, պարզվեց` ալիքներ արդեն կան.. քարը անիմաստ կախվեց ձեռքիցս` նետվելու հույսով:

անհամբեր պատրաստվում էի ուսումնական տարվան, պարզվեց` աշունը հետաձգվել է...
ուզում էի վճարել ավտոբուսի տոմսը, պարզվեց` դրամապանակս գողացել են, վարորդն էլ հավատաց` ոչինչ, իջիր:

բացեցի պատուհանը որ, գոռամ աշխարհին` սիրում եմ, պարզվեց` գիշեր է, և ինչ-որ տեղ կարթնանա մի երեխա, ում այդքան դժվարությամբ քնեցրել է իր քունը փնտրող մայրը:
տոմս գնեցի դեպի անհայտ քեզ մոտ, պարզվեց` աշխատանքի ես, ու ես միացրի հերթական սերիալը և լուռ կուչ եկա վերմակի տակ:
որոշեցի, այսօր հանգստանալու եմ, պարզվեց` երկուշաբթի է...

Վարդավառը Վանաձորում

Երբ նստած ես հրապարակի նստարանին և նայում ես, թե ինչպես են բոլորը իրար ջրում ու մեկ-մեկ էլ քեզ հիշում, ու դույլով ջուրը լցվում է գլխիդ)) շնորհավոր բոլորի տոնը...

Հոլին Վանաձոր էլ հասավ

Հոլին գույների փառատոնն է, որը նշվում է Հնդկաստանում` ազդարարելով գարնան գալուստը: Բայց դա չի խանգարում ամբողջ աշխարհին գույների փառատոն անել տարվա ցանկացած եղանակին և ցանկացած անկյունում. կարևորը ուրախ և գունավոր ժպիտներով վարակել շրջապատին:
Առաջին անգամ հոլին նշեցին վանաձորցիները:

Դատարկված լռություն

Մի գավաթ շամպայն ու մի տուն լիքը հիշողություն. որ կողմ շրջվեմ, դու ես. խոհանոցում՝ ծխախոտի տուփը, ննջասենյակում քո բույրն է, բաղնիքում՝ ատամի խոզանակդ իմ խոզանակի կողքին, իրենք երկուսով են, ես չեմ ուզում առանձնացնել նրանց:

Տունը լիքն է քեզնով, իսկ ես դատարկվել եմ. չկա տխրություն, չկա ուրախություն, պարզապես անհատակ դատարկություն է, որը ես փորձում եմ ծածկել անդեմ դիմակով, քանի որ վախենում եմ խեղդվել այդ դատարկ լռության մեջ լողալուց:

Լողալ սովորում են օվկիանոսում անգամ, իսկ դատարկության դեմ միայն մի դեղ կա. լցնել այն ամեն տեսակ անպետքով ու պճնանքով, հետո արդեն խեղդվել անպետք պճնանքից:

Մերկացած խաչը

Անքնությունը գցել է ինձ իր ցանցը, երբ սեփական շունչս դարձել է թշնամիս և չի թողնում քնել. աչքերս փակվում են, բայց կրկին անիծյալ շունչը ճչում է գիշերվա լռության մեջ:

Քո բացակա ներկայությունը ինձ մաշկազերծում է, և ես կուչ եմ գալիս. որ գոնե արյունլվա ձեռքերով գրկեմ խոցոտված հոգիս, բոլորին հեռացնելով իմ հոգուց, չթողնելով, որ ոչ ոք մոտենա, վախենալով կրկին խոցոտվել, ես դարձել եմ փայտե խաչ, որի թևերից կախված են երկաթյա նժարներ, որոնցից մեկում ցավն է, իսկ մյուսում՝ սիրտս, և նրանք վիճում են. թե ով է մյուսին կլանել.

Պարտությունը մոտ է, երբ մեկը մոտեցավ, պոկոտեց նժարները ու գրկելով մերկ խաչին շարունակեց քայլել իր կյանքի ուղին՝ լիզելով անմաշկ վերքերը...

Նա...

Նա սիրում էր երեք բան. կարդալ «Զարատուստրա», լսել Մոցարտ և ծխել սիգար:

Նա այնքան սիրեց երաժշտությունը, որ գնեց դաշնամուր և սովորեց նվագել:

Նա այնքան սիրեց անիմեն, որ սովորեց խաղալ գո:

Նա այնքան սիրեց կարդալ գրքեր, որ գնեց պրինտեր:

Համոզված էր, որ երբեք չի սխալվում և իր ճաշակը ստիպում էր ուրիշներին :

Փնտրում էր լավագույն լուծումը և միշտ էլ գտնում էր:

Ձգտում էր հաղթանակի, բայց հաղթելուց հետո միշտ կորցնում էր այն:

Նրա չափը չափազանցն էր, իսկ նպատակը՝ անցնել չափազանցը և մնալ հաղթող...

...Իսկ ես սիրում էի նրան:

Փողոցը

Տղան վերցրեց հեռախոսը, որ նամակ գրի սիրած աղջկան, բայց փոշմանեց և մի անհամ անեկդոտ պատմեց կողքով քայլող ընկերոջը:

Աղջիկը, հեռախոսին նայելով, շշնջաց, որ կարոտել է, բայց փողոցը կուլ տվեց կարոտը:

Տաքսու վարորդը ձեռքով արեց աղջկան՝ թե քեզ էժանով կտանեմ:

Մի տղա ձեռքի ծաղիկը նվիրեց անծանոթ աղջկան և արագ հեռացավ աղջկա զարմացած հայացքի ներքո:

Փոքրիկ տղան բռի մեջ պատռելու աստիճան սեղմեց նկարը, որը պետք է նվիրեր հավանած աղջկան:

Կանգառում նստած պապիկը ուրախությունից գրկեց թոռնիկին, ով ժպտալով առաջին անգամ ծափիկ արեց:

Ավտոբուսից դուրս թռավ աղջիկը ու վազեց ժամադրությանը վայրում արդեն 40 րոպե սպասող ընկերոջ մոտ:

Շունը հանկարծակի շրջվեց. թվաց, թե իրեն է կանչում մանկությունից ծանոթ ինչ-որ հարազատ ձայն:

«Ի՞նչ առնեմ խանութից» ասելով՝ տղամարդը ձանձրույթով բեռնված քայլեց սուպերմարկետ:

Ականջակալներն ականջին՝ աղջիկը ժպտալով կանգ առավ մայթին՝ սպասելով կանաչ լույսին...