Կրակայրիչների «արքան»

Այստեղ կրակայրիչներն ամենուր են՝ սեղանին, թախտին, պահարանին… կրակայրիչի բազմաթիվ տեսակներ ամբողջությամբ ծածկում են փոքրիկ տնակում դրված կլոր սեղանը, մահճակալ-թախտի վրա իրար վրա դրված են տուփով կրակայրիչները: Անգամ տարբեր մասերում դրված արձանիկները, պարզվում է, կրակայրիչ են:

Աբովյան փողոցում գտնվող փոքրիկ տնակում արդեն 5 տարի է` բնակվում և աշխատում է 74-ամյա Ռաֆայել Չիչակյանը: Հյուսիսային պողոտայի կառուցման պատճառով 5 տարի առաջ նա կորցրեց  Աբովյան փողոցում վրա գտնվող իր սեփական տունը: «Ընտանիքս ցրված է, ամեն մեկը մի տեղ ապրում է, ես էլ այստեղ եմ ապրում, մեկ-մեկ գնում եմ բարեկամներիս տանն եմ մնում»,-ասում է վարպետ Ռաֆայելը:

Նա երկրորդ կարգի հաշմանդամ է: Երկար ժամանակ  թոշակ կամ նպաստ չէր  ստանում, քանի որ տուն կորցնելուց հետո որևէ հասցեում գրանցված չէր. «Այժմ օրենքով այստեղ եմ գրանցված, այստեղ աշխատում եմ, այստեղ` ապրում: Մի կերպ գրանցեցին այստեղ, որ գոնե թոշակ ստանամ: Թոշակս 15,000 դրամ է»:

Իր կյանքի ընթացքում Ռաֆայել Չիչակյանը փորձել է բազմաթիվ արհեստներ` ոսկերչություն, կոշկակարություն՝ օրվա հաց վաստակելու համար: Հիմա էլ զբաղվում է կրակայրիչների վերանորոգմամբ: Ինչպես ինքն է ասում, շատ արագ ինքնուրույն  սովորում է ցանկացած արհեստ:

Կրակայրիչների հանդեպ վարպետի սերը վաղուց է` շուրջ 30 տարի: Նա կրակայրիչների հավաքածու ուներ՝ մոտ 900 տեսակի: Այն ժամանակ նա դեռ ծխում էր, բայց արդեն 10 տարի է՝ այլևս չի ծխում և համոզված է, որ դա է երկարակեցության գաղտնիքը:

«Կրակայրիչների մասնագետները շատ չեն, քանի որ մեծ գումարներ չկան, շատերը նույնիսկ փակվում են, էլ չեն աշխատում»,- ցավով նշում է վարպետը, ով կրակայրիչները վերանորոգում է, լիցքավորում և նաև վաճառում կամ գնում է:

Վարպետին կրակայրիչներ շատ են բերում. անգամ տոպրակներով բերում են, որոնցից միայն մի հատն են սարքելու տալիս, իսկ մնացածը թողնում իր մոտ: Հիմնականում մի կրակայրիչները վաճառում է 300-500 դրամով, սակայն լինում են դեպքեր, երբ 4000-5000 դոլար արժողությամբ կրակայրիչներ են բերում վերանորոգելու:

Հաճախորդները շատ չեն` օրական 7-8 այցելու, բայց վարպետ Ռաֆիկը չի դժգոհում: «Ով գիտի, գալիս է, բայց հիմնականում չեն ճանաչում, չեն գալիս: Չի եղել մի դեպք, որ կրակայրիչ բերեն, չսարքեմ»:

Ծանոթության 1000 +1 ձև

«Ժամը քանիսն է», այս հարցը երևի Պարիսն է տվել Հեղինեին, որպեսզի ծանոթանա Հին Հունաստանի ամենագեղեցիկ կնոջ հետ: Սակայն ժամանակներն անցնում են, և նույնիսկ կարելի է ասել՝ պարոնայք, 21-րդ դարն էJ:  Եվ արդեն «Ժամը քանիսն է» հին և բարի հարցն այլևս չեն տալիս տղաները աղջկա հետ ծանոթանալիս:

Լավ, բայց այդ դեպքում ինչ են հարցնում... Ավելի լավ տարբերակ չգտա, քան դիմել «ամենակարող» odnoklassniki.ru կայքի օգնությանը:

Նախ ասեմ, որ հիմնականում տղաներ շատ հարգալից են և սկսում են «Բարև»-ովJ:

Հետո սկսում է ականջներին (տվյալ պահին աչքերին) լապշա կախելը (աչքերի դեպքում՝ թոզ փչելը): Եվ անմիջապես անցնել գործի՝ կարող ենք ծանոթանալ...

Օրինակները առանց խմբագրման են

• Gexecik eq, Bariereko dzez
• parev gexeshkyi ari shpvenk
• BAREV GEXECKUHI KARAQ DZANOTANAQ
• barev duq shat nurp u gexecik eq,zer me4 aranznahatuk hmayq ka ays xosqer@ es vo4 bolorin kasem uxaki duq shat dur ekaq erevi sinpatiai harce
• Privet Hreshtak jan hacheli artaqin unes canotananq?
• Barev Vanadzori gexeckuhi
• Bari luis.sirun axjik@ tuil k@ ta ir het canotanal.?
• barev dzes, ete kareli e ekek zut @nkerakan shpvenq

Կան տղաներ, որոնց կարծիքով չափից ավելի անմիջականությունը 100%-ոց միջոց է: Այսինքն, կարող են դիմել անունով, և աղջիկը կմտածի. կարող է՝ ծանոթ ենք...

• Вoнцес мане джан
• Mane bapev ?
• barev pupushs dem cheq nor u hacheli canotutyan@

Ամենահայտնի հնարը, որ օգտագործում են տղաները՝ օգտվելով մեր՝ աղջիկների ամենաթույլ տեղից՝ հետաքրքրասիրությունից.

• 1 harc karelia?
• KURIK JAN KARELIA DZEZ MI HARC TAL? KNEREQ BAYC ES DZEZ HARC EI TVEL KAM ASEQ AYO, KAM VO4
• Barev Mane jan mi harc karelia?

Թեև ես միշտ ցանկանում եմ պատասխանել. «արդեն տվել եք այդ ՄԵԿ հարցը», բայց գերադասում եմ լռել...Լավ դա ուրիշ պատություն է, անցնենք առաջ J

Իհարկե, տղաները չեն մոռանում մեր հաջորդ ամենաթույլ կողմը. ռոմանտիկա... պարզապես չգիտեն, թե դա որն է J

• 4esn@ skazac ti belaya lebedz v 4ornye more
• Hayuhies annman gexecikes ansahman. Qo achqer@ hez u bari gerec im sirt@ amai.
• barev heto asum en ser arajin hayacqic chka
• barev ankexc asac 4ei karox antarber ancnel...............
• bari ereko incpes e asxari amenagexecik hayuhin?
• Barev .anunit pes gexechikes
• SHNORHAVORUM EM SHAHELEQ MEK TOMS

Իհարկե, կան նաև այնպիսիները, որոնք արդեն հոգնել են ամեն անգամ մերժում ստանալուց կամ պարզապես անտարբերությունից, և «հուսատորեն» գրում են այսպիսի բաներ

• BAREV GEXECKUHI MI HAT HARC KARELIYA ET CES UZUM PATASANEL QCI CORNI AY   CES PATASXANUM

LAX E L CEM GRELU BAYC PETQA HMA DU URAXUTYUNIC TAN MEJ VAZ VZEYR VOR IM NMAN TXEN QEZ GREL ER

• xndrumem @nduni

Ավելի լավ է հին ու բարի «Ժամը քանիսն է»-ն...

Երևանի ամենահին լուսանկարչատանը

Այստեղ մի անկյունում դրված է «Կոդակ» ֆիրմայի 2-րդ սերնդի 180-ամյա ֆոտոապարատը. իսկ նկարներով կարող ես ճամփորդել Երևանի անցյալով. մի նկարում Կարաբալան է ծաղիկ վաճառում, մյուսում այժմյան «Մոսկվա» կինոթատրոնի տեղում կանգնած Պողոս-Պետրոս եկեղեցին, մեկ ուրիշում էլ Հանրապետության հրապարակի նախկին ժամացույցը…

Երևանի ամենահին «Խանոյան» լուսանկարչատունը հիմնադրել է Վանից գաղթած լուսանկարիչ Գաբրիել Խանոյանը 1930թ-ին: Մինչ այդ Երևանում եղել են «անակնկալներ» կոչվող լուսանկարիչներ, որոնք այգիներում շրջել են և լուսանկարել ցանկացողներին:

 

«Պապիկը լուսանկարչություն սովորել է Կիսլովոդսկում հրեա լուսանկարիչ Պրովոդի մոտ: Ես ասում եմ պապիկ, բայց ինքը իմ պապիկը չէ, հորս քեռին է եղել»,- ասում է Արմեն Հարությունյանը, որին բոլորն էլ ճանաչում են որպես Խանոյան:

Նրա հայրը ևս լուսանկարիչ է` Օնիկ Հարությունյան, սակայն նրան ևս դիմում էին Խանոյան: «Երբ հարցնում էի` ինչո՞ւ են այդպես դիմում, ասում էր` կմեծանաս, կհասկանաս: Հիմա էլ ընկերներս են ինձ հաճախ ձեռ առնում, թե ինչու եմ ազգանունս փոխել, ասում եմ` կմեծանաք, կհասկանաք»,- պատմում է Արմենը:

  

Եթե նախկինում հայտնի լուսանկարիչներն ունեին իրենց գաղտնիքները, որոնք թաքցնում էին բոլորից, ապա հիմա լուսանկարչությունը դարձել է ընդլայնված սպառման միջոց. «Ամեն մեկը կարող է ապարատը գցել վզին և համարել, թե ինքը լուսանկարիչ է»,- ցավով ասում է Արմեն Խանոյանը:

Նա թեև միշտ գերադասել է ժապավենային ֆոտոխցիկները, սակայն ստիպված է շարժվել ժամանակին համընթաց. հաճախորդներ չկորցնելու համար ձեռք է բերել թվային ֆոտոխցիկ, բայց դժգոհ է. «Սա թամբալի ապարատ է, ժամանակի հետ պետք է քայլել, բայց ցավն այն է, որ պրոֆեսիոնալիզմը կորչում է»:

Եթե խորհրդային տարիներին լուսանկարչության մրցույթներին հայ լուսանկարիչները միշտ առաջին-երկրորդ տեղերն էին գրավում, ապա այժմ հայ լուսանկարչությունն անկում է ապրում: Համոզված է Արմենը. «Վերջերս մեկը մտավ լուսանկարչատուն, ասաց` ձեր մի հատ չխկոցն ի՞նչ արժե, ասացի, մենք չենք չխկացնում, լուսանկարում ենք ու այդպես էլ չլուսանկարեցի»:

Լուսանկարչատունը երկար տարիներ
գործել է Աբովյան 12 հասցեում

Լուսանկարչատունը մեկ անգամ չէ, որ օգնել է վերականգնել Երևանի կորցրած անցյալը. Երբ 1971թ.-ին Մայր թատրոնը այրվեց, բոլորը կարծում էին, թե արխիվը կորել է: Խանոյանները նվիրաբերեցին մայր թատրոնի իրենց մոտ եղած արխիվը:

Ամենահին նկարներից այստեղ Ավետիք Իսահակյանի 1940թ. արված դիմանկարն է: Հոր լուսանկարներից շատ հոգեհարազատ է Մարշալ Բաղրամյանի դիմանկարը, քանի որ ինքն անձամբ ներկա է եղել: «Ես նրան պատկերացնում էի հաղթանդամ, բայց ներս մտավ միջին հասակի մի մարդ: Երբ հայրս ինձ ներկայացրեց, կարմրեցի: Բաղրամյանը նայեց ինձ ու ասաց. «Երևում է` լավ տղա է, միանգամից կարմրեց»:

Բազում լուսանկարների մեջ Արմենի համար իր յուրահատուկ տեղն ունի 25 տարեկանում կատարած առաջին լուսանկարը առանց հոր օգնության: Երիտասարդ աղջկա լուսանկարը դրված է աշխատասեղանին մյուս հայտնի և անհայտ լուսանկարների հետ: «Պարզապես հաճախորդ էր, անունը Քրիստինե»,- հիշում է Արմենը:

Արմենը, թեև դեռ չի գտել իր կյանքի ուղեկցին, բայց համոզված է, որ դեռ ամեն ինչ առջևում է. պարզապես չի գտնում կին լուսանկարիչ կամ գոնե արվեստի մարդ: «Կամուսնանամ, երեխաներ կունենամ, նրանք էլ կշարունակվեն իմ գործը»,- համոզված է 48-ամյա լուսանկարիչը, ով 21 տարի է` մենակ է աշխատում այստեղ:

Տարիների ընթացքում Արմենը համոզվել է. հայրը ճիշտ էր ասում. լուսանկարչությունով կարելի է միայն յոլա գնալ: «Երբ ասում էի` ինչո՞ւ չես փոխում մասնագիտությունդ, ասում էր` բա անո՞ւնը: Հիմա նույնը ես եմ ասում»:

Հիշելով Մեծ Եղեռնը

«1915թ.-ին հայրս 10տ. է եղել: Լավ եմ հիշում հորս պատմածները»,- պատմում է 85-ամյա Սարգիս Իզմիրյանը, որն արդեն 60 տարուց ավել է բնակվում է Վանաձորում:

Սարգիսի հոր՝ Մանուկի ընտանիքը Թուրքիայում է ապրել Բուրսայի շրջանի Ենիջե գյուղում, զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ:

Մանուկը երկու եղբոր և երկու քրոջ հետ տեղահանվել է, դժվարին ճանապարհի վերջում մնացել են երկու եղբորով… 

Օրական մի ոսկով քրդերից ավանակ վերցրին մինչև փողերը վերջացան, դրանից հետո ոտքով շարունակեցին Դեր Զորի անապատներով: 

Մեծ քույրն ամուսնացած էր. կրծքի երեխա ուներ: Ամուսնուն իբր բանակ էին տարել, այդպես էլ չվերադաձավ: Ճանապարհի կեսին քույրն այլևս չկարողացավ շարունակել և խնդրեց, որ առանց իրեն շարունակել: Մի քանի օր գնալուց հետո հետ վերադարձան քրոջը գտնելոը և տեսան գազանաբար սպանված քրոջն ու երեխային:

Փոքր քույրն էլ երկար չդիմացավ, նա էլ սովից մահացավ: 

10-ամյա Մանուկի հիշողության մեջ մեկնընդմիշտ մեխվել էր Եփրատ գետը, որի մեջ դիակներ էին, մանավանդ երեխաների. Մայրերը ջուրն էին գցում իրենց զավականերին, որ գոնե այդպես փրկեն նրանց չարչարանքներից:

Մեծ եղբայրը՝ Գևորգը, Մանուկին մի կտոր հացով ծախել է մի արաբի, որ գոնե այդպես փրկի նրան: Մանուկն ուղտեր էր պահում, արածեցնում, երբ որոշ ժամանակ անց այդտեղի հայ աշխատող հայտնել է, որ հաջորդ կիրակի Մանուկին մուսուլման են սարքելու: Այդ ժամանակ նա ընդամենը 11տ. էր:

Մի քանի օր իրեն տված հացի մի մասը պահում էր: Եվ մի օր էլ փախավ, հասավ Հալեպ: Այնտեղ փողոցներում հազարավոր որբեր էին, սնվում էին ինչով պատահի, կաղամբի տերևներով, ձմերուկի կեղևներով, քնում էին կամրջի տակ: Արդեն նկատվում էին հիվանդության նշաններ:

Բայց ճակատագիրն այլ կերպ էր որոշել տնօրինել տղայի կյանքի ուղին. Մի օր նա շուկայում տեսավ եղբորը և դեռ հեռվի գոռաց. Ախպար (արևմտահայերեն՝ եղբայր): Մեծ եղբայրը ձեռքին ուներ թաշկինակով պահած կոպեկներ: Լսելով եղբոր ձայնը, ում համարում էր կորած՝ անակնկալի եկած գցեց ձեռքից թաշկինակը, և կոպեկները թափվեցին ցեխոտ փողոցին: Առաջինը, որ արեց Գևորգը, Մանուկին տարավ բաղնիք, մի լավ լողացրեց:

Այդ օրից 2 եղբայրներով այլևս չբաժանվեցին: Հաստատվեցին Բուլղարիայում: Իսկ 1946թ.-ին վերադարձան Հայաստան:

Հայաստանում վերելակը էքստրիմ սպորտաձև է

Երևանի բազմաբնակարան շենքերի վերելակները կարելի է դասել էսքտրիմ սպորտի տեսակների շարքում: Լսեցի վերջերս մի խոսակցության ժամանակ: Հարցումները ևս մեկ անգամ հաստատեցին դա:

«Շատ վատ, անմխիթար վիճակում են, օրինակ` Կիևյան փողոցի վրա գտնվող շենքի վերելակը անընդհատ ճռռում էր, այնպիսի ձայներ էր հանում… մինչև հիմա էլ այդպես է»,- ավելացնում է մեկ այլ քաղաքացի:

Ա.Թամանյանի արձանի հարևանությամբ բնակվող քաղաքացիներից մեկը հավաստեց, որ թեև իրենց շենքի վերելակը կարգին վիճակում է, բայց և այնպես ընդհանուր առմամբ վերելակների վիճակը լավ չէ, տեսքը հաճելի չէ, պոկոտած և կեղտոտ է:

Իսկ անցորդներից մեկն էլ վատատեսորեն կանխատեսեց. «Պետք է մի հատ վերելակ ընկնի ջարդվի, որ նոր սարքեն, էն էլ հենց այդ վերելակը. սա Հայաստանն է»:

Ինչպես հայտնեց Արտակարգ իրավիճակների Տեխնիկական անվտանգության ազգային կենտրոնի շարժասանդուղքների, վերելակների և ճոպանուղիների տեխանվտանգության փորձաքննության բաժնի գլխավոր փորձագետ Լուսինե Հովհաննիսյանը, վերելակների փորձաքննության ժամանակ մասնագետները զիջողաբար են վերաբերվում վերելակների արտաքին տեսքին` խցիկին, հորանի դռներին, լուսավորությանը, աշխատելիս առաջացած թույլատրելի աղմուկին, ավելի մեծ ուշադրություն է դարձվում անվտանգությանը:

Այնուամենայնիվ Երևանում ապրիլի 1-ի դրությամբ գրանցված 3796 վերելակներից ամենամյա պարտադիր տեխզննության ենթարկվել են մոտ 500 վերելակներից 40-ն արդեն ստացել է տեխանվտանգության բացասական եզրակացություն:

«Այսօրվա դրությամբ Երևան քաղաքի վերելակների ընդհանուր վիճակը կարելի է համարել բավարար, սակայն տեխնիկական սպասարկման վիճակը`ոչ բավարար»,- ասում է Լուսինե Հովհաննիսյանը:

Այսօր առաջնային խնդիր է նաև այն, որ գիշերային ժամերին վերելակների սպասարկում չի իրականացվում: Եվ երբ մարդը մնում է վերելակում, մինչ փրկարարների գալը, նա կամ ինքնուրույն է դուրս գալիս, կամ նրան օգնում են հարևան-բարեկամները:

Կենտրոն համայնքային վերելակների սպասարկման հերթապահ Ծաղիկ Սարգսյանը հայտնեց, որ իրոք չկա գիշերային սպասարկում, սակայն երբ մարդ մնում վերելակում, ապա ինքն է օգնում, որ դուրս գա:

«Ավելի լավ է մարդը մնա վերելակում մի ժամ, մինչև էլեկտրամեխանիկը գա, քան ինքնուրույն քայլեր ձեռնարկի: Հենց այդպիսի դեպքերում են լինում դժբախտ պատահարները»,- ասում է գլխավոր փորձագետ Լուսինե Հովհաննիսյանը:

Վերջին 5 տարիների ընթացքում գրանցվել է ընդամենը վերելակի վթարի 9 և ամբարձիչի 18 դեպք: 2010թ.-ին ամբարձիչների 7 արտադրական պատահար, իսկ այս տարի արդեն 5 տեխնածին վթարի դեպք է արձանագրվել, մինչդեռ վերելակների  արտադրական պատահարներ անցած տարվանից տեղի չի ունեցել:

Ինչ վերաբերում է վերելակների աշխատանքի խափանմանը, ապա դա սովորական երևույթ է ցանկացած աշխատող մեխանիզմի համար, նշում են մասնագետները:

Կենտրոն համայնքային վերելակների սպասարկման հերթապահ Ծաղիկ Սարգսյանը հայտնեց, որ իրենք սպասարկում են շուրջ 300 վերելակ, և օրական լինում է վերելակի խափանման մոտ 10-12 դեպք. «Անբարեխիղճ վերաբերմունքը ևս վնասում է աշխատանքը, պատահում է` վառում են կոճակները, գողանում են ճոպանները»:

Ի դեպ, 2007-2008թթ. Երևանի քաղաքապետարանը իրականացրել է 2000-ից ավելի վերելակների վերանորոգում և մոտ 35 վերելակների փոխարինում նորերով; Սակայն ինչպես նշում է Լուսինե Հովհաննիսյանը, այս ծրագիրը թեև բարելավել է իրավիճակը, սակայն նմանատիպ ծրագիր պետք է պարբերաբար անցկացվի:

Վարորդական իրավունք ստանալու նոր կարգը (քննության շաբլոնները և թեստերը)

Նոր փոփոխությունների մասին կարող եք կարդալ այստեղ:

Հարցերի դեպքում կարող եք զանգահարել +374-10-430369, ճանապարհային ոստիկանություն, վարորդական իրավունքի հետ կապված խնդիրների պատախանատու բաժին:

Հայաստանում վարորդական իրավունք ունեցողներից շատ քչերը կարող են պարծենալ, որ առանց անօրինական գումար վճարելու են ստացել մեքենա վարելու իրենց իրավունքը:
ՀՀ կառավարությունը շարունակում է տարբեր ոլորտներում կոռուպցիան վերացնելու գործընթացը, և հերթը հասել է վարորդական իրավունք ստանալուն: Ապրիլի 14-ի ընդունած որոշմամբ, արմատական փոփոխություններ են իրականացվելու վարորդական իրավունքների տրամադրման կարգում։

«Վարորդական վկայական ստանալու կարգը հստակեցվում է այն աստիճան, որ գրեթե բացառում է կոռուպցիան»,- հայտարարեց ՀՀ ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը:

Վկայական ստանալուց դուրս է մղվում բժշկական տեղեկանք ներկայացնելու խնդիրը: Դրա փոխարեն ամիսը 2 անգամ ոստիկանությունը ՀՀ առողջապահության նախարարության բազայից տվյալներ է ստանալու թմրամիջոցային կախվածություն ունեցող կամ հոգեպես անհավասարակշռված անձանց մասին։

 «Այսինքն «փսիխո» կոչվածը, որը նախկինում մշտապես եղել է, այսուհետև այլևս չի գործելու։ Եթե լինեն բացահայտ նկատելի թերություններ՝ վերջույթի, դաստակի, ոտնաթաթի պակաս, չգիտեմ՝ աչքի տեսողության խնդիր, այդ պարագայում միայն ճանապարհային ոստիկանության աշխատակցի կողմից կնշանակվի լրացուցիչ պահանջ համապատասխան հետազոտություն անցնելու և տեղեկանք ներկայացնելու համար»,– ասաց Ալիկ Սարգսյանը։

Մինչդեռ այդ փաստաթուղթը ստանալու համար քաղաքացիներն անօրինական ծախսեր էին կատարում մինչև 20 հազար դրամի չափով։ 

Քննությունները հանձնելու համար քաղաքացին ճանապարհային ոստիկանության տարածքային բաժին պետք է ներկայացնի դիմում, անձը հաստատող փաստաթուղթ եւ վճարի պետական տուրք: 

Օրինական են միայն հետեւյալ վճարները. յուրաքանչյուր քննության համար պետտուրք՝ 3000 դրամ, ՃՈ արտաբյուջե ծառայության վճար՝ 10 հազար դրամ, վարորդական իրավունքի վկայականի պետտուրք՝ 12 հազար դրամ։

Կոռուպցիոն ռիսկերի առկայության դեպքում կարելի է զանգել 1-77 թեժ համարով։

Իսկ նրանց համար, ովքեր դեռ օգտագործում են խորհրդային ժամանակների վկայական, պետք է փոխանակեն մինչև 2011 թ. դեկտեմբերի 31-ը:

Վերացվում է պարտադիր ավտոդպրոց հաճախելու կարգը

Հաջորդ փոփոխությունը վերաբերում է ուսուցմանը: Վերացվում է պարտադիր ավտոդպրոց հաճախելու կարգը։ Քաղաքացիներն իրենք պետք է որոշեն՝ ցանկանո՞ւմ են օգտվել այդ հաստատությունների ծառայություններից, թե՞ ոչ։ Այստեղ էլ ոստիկանապետը կոռուպցիոն ռիսկեր մատնանշեց, թե շատ հաճախ ավտոդպրոցները ֆիկտիվ տեղեկանքներ են տրամադրում։

«Վարորդական իրավունք ստանալու համար կարող են դիմել բոլոր ցանկացողները, ովքեր գիտեն վարել, նրանք պետք է միայն քննություն հանձնեն: Թույլատրվում է, որ վարորդը ներկայանա վկայի հետ, և քննությունը հանձնի իր ուզած ավտոմեքենայով, որով նա նպատակահարմար է գտնում»,– ասաց Ալիկ Սարգսյանը:

Ինչ վերաբերում է այսպես կոչված՝ «շաբլոնի» քննությանը, ապա այն ամբողջությամբ տեսագրվելու և ցուցադրվելու է՝ թափանցիկության ապահովման նպատակով։

Քննության թեստեր ն այստեղ են:

Մինչև տարեվերջ կգործի նաև քննությունների և վարորդական իրավունքների տրամադրման մեկ ընդհանուր կենտրոն, կմիացվեն երեք հաշվառման կենտրոնները։

Հայաստանում վարորդական իրավունք ստանալու համար նախկինում պետք էր 2-3 ամիս ավտոդպրոց հաճախել, տեսական գիտելիքների համար վճարել միջինը 50.000 դրամ: Տեսությունը պրակտիկայում կիրառելու համար գործում է ժամավճար` մասնագետի հետ 1 ժամը միջինը 5000 դրամ: Դասընթացից հետո Ճանապարհային ոստիկանությունում պետք է քննություն հանձներ, և միայն քննության հաջող արդյունքի դեպքում կարելի էր համարել, որ լիաժեք վարորդ ես:

Բնականաբար Կառավարության նման որոշումը ոչ դրականորեն է ընդունվել հանրապետության ավտոդպրոցների կողմից, քանի որ դա վաղ թե ուշ կբերի ավտոդպրոցների թվի նվազմանը:

Ավտոդպրոցների ներկայացուցիչներից շատերը վրդովմունքից անգամ չէին ցանկանում պատասխանել հարցերին՝ ասելով միայն. «Մեռնեմ օրենքին. ինչ կարող ենք փոխել: Եթե դուրս է գալիս, որ պետք է փակվենք, կփակվենք»:

Երևանի Գայի անվան ավտոդպրոցի փոխտնօրեն Արմեն Հայրապետյանը նշեց, որ հիմնական ավտովթարները տեղի են ունենում 18-21տ. երիտասարդների պատճառով, և նման որոշումն ավելի կվատթարեցնի իրավիճակը. «B կարգի վարորդական իրավունքը դեռ կարելի է պատկերացնել առանց դասընթացի, սակայն չեմ կարողանում պատկերացնել B, C կարգի վարորդական իրավունքների տրման կարգն ինչպես պետք լինի»:

Որոշմանը բացասաբար է վերաբերվում նաև «Ավտոսիրող» հկ նախագահ Գոհար Գաբրիելյանը. «Մեքենայի ղեկին նստելու համար ուսուցումը պարտադիր է: Մարդը որտեղ կարող է սովորել այդ ամենին, եթե չլինեն ավտոդպրոցները: Վերջին տարիներին երթևեկության նշաններում փոփոխություններ են արվել, իսկ միակ գիրքը, որով կարելի է սովորել կանոնները 2007թ. է: Ճիշտ է՝  իրոք համատարած կոռուպցիա է, սակայն քննության ժամանակ ստուգվում է, թե ինչքանով է տվյալ անձը պատրաստ»:

ՀՀ ճանապարհային ոստիկանության 1-ին դասակի հրամանատար, ոստիկանության մայոր Մարտին Կամենդատյանը հայտնեց, որ վարորդական իրավունքի տրամադրման նման կարգը բերել է նրան, որ հայ վարորդների կեսը պարզապես չգիտեն երթևեկության կանոնները: Վարորդներն իրենք էլ խոստովանում են, որ մոռացել են երթևեկության մի շարք կանոններ: