Գյումրին` անցյալի և ապագայի մեջտեղում

Պարզապես մի օր արթնանալ, նստել գնացք և հասնել Գյումրի, տեսնել հին ու նոր ընկերներին, քայլել Գյումրիի հին ու նոր փողոցներով, ավելի շատ հին, քան թե նոր :) և երեկոյան վերադառնալ նույն գնացքով, գրեթե նույն մարդկանցով լեցուն, բայց կարծես ինչ-որ բան փոխված է... 

1988թ. Երկրաշարժի վերքերը երևում են հենց հրապարակում, որտեղ մարզպետարան-քաղաքապետարանի նորակառույց շենքի կողքին Գյումրիի սուրբ Աստվածածին կիսակառույց եկեղեցին է.  որը կառուցված է Անիի Մայր տաճարի կրկնօրինակով, և ավերվել է երկրաշարժի ժամանակ:

Կայարանի շենքի առաստաղն ավելի հիշեցնում էր եկեղեցու...

Կիսաքանդ շենքի պատուհաններից «նայում են» նշանավոր հայ արվեստագետները:

Ռուսական եկեղեցին, որին գյումրեցիները կըսեն «ՊԼՊԼԱՆ ԺԱՄ»:

Պլպլանի ներսն ամբողջությամբ նկարազարդարում է գյումրեցի նկարիչը:

 «Մայր Հայաստանը» ձեռքին ջահ է պահում, կողքին` Սև Ղուլն է` ամրոցը:

Սա էլ այգին :)

Անուշի և Սարոյի հուշարձանն է.... Սարոն «ժայռի վրայի քարն է», իսկ Անուշը` աղբյուր-կուժը:

 Շինարարների պալատը

Ժամացույց, որ ցույց է տալիս հորոսկոպի նշանները:)

Գյումրիի մեջտեղում, կանաչ վագոն-վանդակի մեջ, պառկած է առյուծը...

 Հովհաննես Շիրազի տուն-թանգարանը..

Գուսաններ Ջիվանին և Շերամը

 Թատերական հրապարակը, որտեղ հանրահավաքներն են...

Այս թոնրատանն է ծնվել Ավետիք Իսահակյանը...

 Շիրազի քրոջ թոռը` Նարինեն, թանգարանների լավագույն գիդն է: «Շիրազին երբ տուն են տվել, ասել է, լավ է` գոնե Վարպետի տան մոտ է, որ իր մոտ գան, կարող է ինձ մոտ էլ մտնեն»:

Աղավնային սեր «աստծո օրհնությամբ»:)

Մեր կորստի և գտածի համար...

 Ժամանակի մեքենան :)))
Վերադարձանք տուն, 21-րդ դար.... ափսոս...

Մի քանի օր Հայաստանի հյուսիսում

Մի քանի օր Հայաստանի տասնյակ գյուղերում, օրական 10 ժամ լինել ավտոբոսում, քայլել գյուղական ձյունապատ կամ ցեխապատ փողոցներով. լսել գյուղացիների խնդիրները և կրկին ճանապարհ, ճանապարհ...

Մայրամուտը ճանապարհին

Շիրակի և Լոռվա գյուղերում ամենուրեք կարելի էր գտնել 1988թ. Երկրաշարժի անմեղ զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձաններ` չմոռանալով զոհված համագյուղացիների և ոչ մեկի անունը...

գյուղական համայնապատկեր

Ջրի խնդիրը մեծ խոչընդոտ է շատ գյուղացիների համար, մանավանդ երբ ձմեռն է իշխում շուրջբոլորը:

 

Լոռվա ձորը

Լեջանի եկեղեցին 1892

Դուռ դեպի գերեզմանատուն

Համարյա քոչարի  Լոռվա սարերում

Հարյուրավոր կիլոմետրեր անցնելուց հետո ճանապարհի պանդոկում մի բաժակ տաք թեյից լավ բան չկա:

Երեկոյան Վանաձորը 

Երեկոյան Գյումրին

Տեսնել եկեղեցի ճանապարհին այլևս զարմանալի չէ...

Շուրջօրյա դեղատուն գտնելը գրեթե անհնար է, մինչդեռ...

Շուրջօրյա բարձրակարգ սերվիս:)

Վկաների հավաստմամբ չարժե ներխուժել այն վայրեր, որտեղ գերիշխում են... Ա և Տ :)))

Հանրահայտ Չերքեսի ձորը, որտեղ ամեն ինչ ստեղծած է հայկական «համն ու հոտը» պահելու համար:

Թոնրից նոր թխած հացը հանեցինք

Ղափամա, ղափամա, համով-հոտով ղափամա

Փանիկ գյուղի մայրամուտը...

Մեր ուրախություն «Կառլսոնը», որն ապրում է... ավտոբուսում

Շիշթաղա գյուղի տներից մեկում հայտնաբերեցինք սուրբ անկյուն: Տանտիրոջ պապը, ուսանելով Վատիկանում, թողել է հավատքի ճանապարհը, վերադարձել գյուղ և ունեցել է 12 տղա և 8 աղջիկ: Նա իր հետ բերել է գրքեր, որոնք տպագրվել են Մխիթարյան միաբանության օրոք, սուրբ Ղազար կղզում: Ինչպես նաև այս անկյունում կարելի է գտնել մեդալիոն, որից աշխարհում կա ընդամենը 7 հատ: Հայկական գյուղում կուչ եկած յոթերորդ մեդիալիոնի մեջ պատսպարվել է Հիսուսի խաչից պատրաստած փոքրիկ խաչը:

Սուրբ գրքեր, որոնք ավելի քան 200 տարեկան են

Աշխարհի յոթ մեդալիոններից մեկը

Գյուրիի սուրբ Աստվածածին եկեղեցին

 Գյուրիի նոր կառուցվող եկեղեցին, որ քանդվել էր երկրաշարժից: 

Էլ ի՞նչ Գյումրի առանց Պոլոզ Մուկուչի...

Գյուրիի ամենահայտնի  ժամացույցը

Մայրաքաղաքում չեմ տեսել, որ կինն աշխատի բենզալցակայանում, մինչդեռ Տաշիրում դա այնքան էլ արտասովոր բան չէ, ինչպես Ալավերդիում` կին-կռունկավարը:

Օձունի եկեղեցին ամենահինն է Լոռիում`  6-րդ դար: Այժմ կեղեցին վերանորոգվում է հենց իրենց` օձունցիների ուժերով, որոնք իրենց քրտինքով վաստակած նույնիսկ  1000 դրամը նվիրաբերում են իրենց եկեղեցու շենացման համար:

 Դուք չե՞ք խաղացել «Գաղտնի ընկեր», դուք պարզապես անիմաստ եք ապրել :)))

Մեր խմբի կոկետուհին :)))

«Լոռեցի» Արմենը :)

Շատ եմ սիրում գյուղացիների տարածության և ժամանակի զգացողությունը. այս կամուրջը գտնելու համար մենք քայլեցինք գրեթե կես ժամ, մինչդեռ ճանապարհ ցույց տվող գյուղացին այնպես ասաց, կարծես այն հարևան տան կողքին էր...

Իմիջայլոց զգուշացրեց. «Հա,  մեկ էլ զգույշ կգնաք, քանդվոււմ է մեկ-մեկ»

 
Այո, այո, իրական սահնակը դեռ մնում է երեխաների սիրելի խաղը ձմռանը:

 Այս երեխայի պահով կարող եմ միայն ասել. «NO COMMENT»!!!