Սաֆարովի ազատման հետևանքները

Սոցիալական ցանցներում քիչ թե շատ ակտիվ քաղաքացիներից յուրաքանչյուրը ցանկանում է ինչ-որ կերպ արտահայտել իր վերաբերմունքը օգոստոսի 31-ին տեղի ունեցած վերաբերյալ:

Իլհամ Ալիևի հմուտ դիվանագիտության, Հունգարիայի կառավարությունը  Սաֆարովին նվիրել է Ադրբեջանին, որը հենց օդանավակայանում ներման է արժանացել։

Ադրբեջանցի Ռամիլ Սաֆարովը, ով Հունգարիայում 8 տարի առաջ կացնահարել էր Գուրգեն Մարգարյանին, հունգարական դատարանի կողմից դատապարտվեց ցմահ բանտարկության՝ առանց առաջին 30 տարում ազատ արձակվելու և ներման արժանանալու իրավունքի:

Հայաստանի կողմից պատասխան քայլն եղավ Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը, որ Հայաստանը կասեցնում է Հունգարիայի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները:

Այս հայտարարությունը հայ հասարակության կողմից ընդունվեց որպես «բա ուրիշ ոնց» ռեակցիային: Թեև  արդեն սոցիալական ցանցերում պտտվում է այն միտքը, որ «եթե Հունգարիան չի կարողանում կամ չի ուզում Սաֆարովին պատժել, մենք վրեժ կլուծենք»:
http://www.facebook.com/Gourgen.Margaryan

Նույնիսկ մշակվում են սպանության պլաններ: 

Վաշինգտոնում հայ լրագրողներ, ԱՄՆ Սենատում աշխատող հայերը ԱՄՆ-ում Հունգարիայի դեսպանատան դիմաց բողոքի ակցիա են կազմակերպել: 

ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման այսօր հանդես է եկել հայտարարությամբ, որում ասվել է. «ԱՄՆ կառավարությունը հայտնում է իր հիասթափությունը ադրբեջանական կառավարության հանդեպ, որ նրանք ազատ են արձակել Սաֆարովին»:

Ամենացավալին այն է, որ մի սպանության ներումը, առավել ևս հերոսացումը, կբազմապատկի սպանությունների թիվը: 

Այսինքն Ադրբեջանում ցանկացած ազգայանական, տեսնելով այս նախադեպը, կարող է «չզսպել» իր միջի հայրենասիրությունը և կացնով և ոչ միայն սպանել ինչ-որ հայի, որպեսզի դառնա Ռամիլ Սաֆարովի նման հայտնի հերոս:

Այս միջադեպն ավելի է դժվարեցնում խաղաղ բանակցությունները երկու հասարակությունների ներկայացուցիչների միջև: 

Եվ թեկուզ կան ադրբեջանցիներ, որոնք ի սրտե չեն ընդունում և անգամ գուցե դեմ են ստեղծված իրավիճակին, սակայն այն, ինչ ստեղծվել է տարիների ընթացքում շատ դժվար ճանապարհով, կարող է քանդվել մի այսպիսի դեպքի պատճառով:

Հունգարիայից Հայաստան 17 օրում

«Ամենալավ մեքենան աշխարհում Մոսկվիչն է: Մյուս մեքենաները  ճանապարհին փչանում են, քանի որ համակարգչային մեխանիզմ ունեն, իսկ այստեղ նման բան չկա: Մեքենայի մի մասը ընկավ ճանապարհին, խնդիր չկա. կտորով կապեցինք, ու շատ նորմալ աշխատում է մինչև հիմա»,- 6000 կմ վարելուց հետո համոզված է հունգարացի Աթիլլա Բերենին, ով «The Caucasian Challenge» կազմակերպության ներկայացուցիչն է և արդեն 4-րդ տարին է՝ կազմակերպում է նման «Սիրողական ռալլիներ»:
«Ես շատ եմ սիրում ճամփորդել, ճանաչել տարբեր ժողովուրդների մարդկանց: Եվ նման մարդիկ շատ կան, ովքեր ցանկություն հայտնեցին մասնակցել նման միջոցառմանը»,- ասում է Աթիլլա Բերենին:
Այս անգամ 18 մեքենաները անցել են 11 երկրներով և 17 օրում հասել Հայաստան, որը նրանց վերջնակետն է: «Շատ հասարակ է որոշվել Հայաստանի հարցը, մեր կազմակերպության ղեկավարներից մեկը եղել էր Հայաստանում և շատ հավանել այն: Եղել ենք նաև Վրաստանում, բայց Ադրբեջանում չենք եղել, պետք է ընտրեինք՝ կամ Ղարաբաղը, Հայաստանը, կամ Ադրբեջանը»,- ասում է Աթիլլան:

Աստված սկզբում բաժանեց լույսը խավարից, իսկ այստեղ վերջում խավարը կլանեց լույսը...

Բելա Տար

«Շրջանը փակվեց, սրանից հետո իմ նկարահանած ցանկացած ֆիլմում ես կրկնվեմ»,- համոզված է «Թուրինյան ձի» ֆիլմի ռեժիսոր, հունգարացի Բելա Տարը, որն այն համարում է իր կարիերայի ավարտը:

Այսօր «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի շրջանակներում այդ սև ու սպիտակ ֆիլմի դիտումից հետո հանդիսատեսը հնարավորություն ունեցավ հարցեր ուղղելու աշխարհահռչակ ռեժիսորին:

«Ճիշտ է` ես գերադասում եմ սև ու սպիտակը, բայց ես ունեմ նաև գունավոր ֆիլմեր: Պարզապես գունավոր ֆիլմ նկարահանում եմ միայն այն դեպքում, երբ ցանկանում եմ օգտագործել գույները, իսկ տվյալ ֆիլմում դրա կարիքը չկա»,- բացատրում է ռեժիսորը:

«Թուրինյան ձի» ֆիլմը ամբողջությամբ բելատարյան ոճով է. ինչպես և նրա նախորդ ֆիլմերը, այստեղ ևս կարող ես տեսնել մարդկային գորշ, միապաղաղ կյանքը, երբ օրերը սրտխառնոցի չափ միանման են: Այդ ամենը ռեժիսորին հաջողվում է փոխանցել հանդիսատեսին այնպես, որ ոմանք անթարթ նայում են, ոմանք էլ պարզապես չեն կարողանում բացել աչքերը օրերի միատեսակ տաղտուկի բեռից:

«Սա ֆիլմ չէ, սա կյանքն է, սա է մեր կյանքը»,- ասում է ռեժիսորը և համոզված է. այս ֆիլմը բոլորի համար է:

Ֆիլմի սկզբում պատմվում է, թե ինչպես Նիցշեն, տեսնելով, որ կառապանը խփում է շարժվել չցանկացող ձիուն, հարձակվում է նրա վրա` արգելելով այդ: Հետո նա հիասթափված վազում է տուն և ասում. «Մայրիկ, ես հիմար եմ»:

«Մենք գիտենք, թե ինչ եղավ Նիցշեի հետ, սակայն անհայտ էր ձիու ճակատագիրը. Այս ֆիլմը ձիու մասին է»,- ասում է ռեժիսորը:

Ֆիլմը ցույց է տալիս հոր և աղջկա կյանքի վերջին 6 օրերը: «Աստված ստեղծել է այս «անիծված» (shit) աշխարհը 6 օրում, ես էլ այս ֆիլմում ցույց եմ տալիս հակառակը: Սկզբում աստված բաժանեց լույսը խավարից, իսկ այստեղ վերջում խավարը կլանեց լույսը»,- ասաց նա:

Վերջին խորհուրդը, որ տալիս է հայրը աղջկան. «Կեր, մենք պետք է ուտենք»: Եվ Բելա Տարը համաձայն է դրա հետ. մենք պարտավոր ենք ուտել:

Ի դեպ, այժմ նա հանդես է գալիս որպես պրոդյուսեր և օգնում երիտասարդ ռեժիսորներին իրենց ֆիլմերը ասպարեզ հանել: