Հուշարձանը, որին հիշում են տարին մեկ օր

Վանաձորի Հուշարձանը (Հայրենական Մեծ Պատերազմի հիշատակին կառուցված) քաղաքի խորհրդանիշներից մեկն է, որի մասին հիշում են տարին մեկ անգամ...

«Անմար» կրակի փոխարեն պահպանակ

Մայիսյան տոններին բերում են, ինչպես կարգն է, դնում են գազի բալոնը, միացնում են հին գրաբարով ասած «ֆարսոնկան» և համարում, որ ժողովորդի դրած ծաղիկները կծածկեն կիսաքանդ քարերը, որոնք շրջապատում են «անմար կրակը»...

իսկ ոչ տոն օրերին գնալը նշանակում է տեսնել «անպատրաստ» Հուշարձանը, որն այլ հյուրեր է ունենում (գոնե սիրահարները «մենակ» չեն թողնում խեղճին):

Ֆոտոապարատներն ավելի շատ էին, քան ծաղիկները

Մայիսի 9-ին վանաձորցիներից շատերն են այցելում Հուշարձան, որտեղ վեր է սլանում Հայրենական մեծ պատերազմի հուշարձանը և «անմար կրակը»: Միշտ փորձել եմ տեսնել լավը և աչք փակել վատին, քանի որ թերություններ միշտ էլ կարելի է գտնել, բայց... չստացվեց:

Մարդիկ բարձրանում էին վեր իրենց ընտանիքներով, թոռնիկներով, երեխաներով... նրանցից միայն մի քանիսի ձեռքին կարելի էր տեսնել ծաղիկներ, սակայն նկարվել ծաղիկ դնելիս բոլորն են ուզում: Գազի բալոնից խողովակով միացրած «անմար կրակի» շուրջ կարելի էր լսել խոսակցություններ... «Բալես այդ մեխակը վերցրու, մթոմ դնում ես, ես նկարեմ», «Այ, այս տառերի մոտ նկարվենք», «Խանգարում եք էլի, չեք տեսնում՝ նկարվում ենք», «Այ տղա, այդ մեխակը սիրուն չի, այնտեղ կակաչ է դրած, դա վերցրու ու դիր»...

Ամեն մի պատի տակ կարելի էր գտնել նկարվող՝ հեռախոսով, ֆոտոապարատով... Ֆոտոապարատներն ավելի շատ էին, քան ծաղիկները:

Created with flickr slideshow.